(Louise)

Ik ben vanaf 1997 met heel veel plezier vaste actrice bij Twee Hondjes  en speelde in diverse producties o.a.”Nu even wel” (Maria Goos), “De rode urn” (Bodil de la Parra en Carina Mout) “Welke dag is het vandaag”, “Het geheim uit de Zee”(Freek de Jonge, Ineke Volbeda en Janjaap van Elst), “Draaikonten” (Maria Goos), En nu weer in “Waarom vloog je van me heen in je jetplane?” van Marije Gubbels.

Bij Twee Hondjes voel ik me meer dan thuis omdat we bij Twee Hondjes werken met een kleine vaste kern gelijkgestemde mensen. Die kleine kern wordt per productie, zo nodig, aangevuld met de juiste mensen.

Mijn  passie voor theater begon zich te ontwikkelen op mijn 16e toen ik lid werd van een amateurtoneelclub. In de (vele) jaren die volgden  nam ik acteer- , grimeer- en regie lessen, speelde, grimeerde en regisseerde dat het een lieve lust was. Ik had de artistieke leiding van diverse theater producties van theatergezelschappen en koren in Zuid-Holland, ontwikkelde toneellessen voor de Brede School, regisseerde “Het Zoldertheater” van het “Leo Vroman”, gaf les aan de jeugd in het Arto Theater te Schoonhoven, speelde en gaf grimeerlessen voor de Jeugdtheaterschool. Werkte daarnaast als hostess voor Joop van den Ende Evenementen in Aalsmeer om VIP gasten te ontvangen en begeleiden bij diverse theater producties.

In 1999 richtte ik mijn eigen bedrijf hArtfeelings op waar ik mijzelf verhuur als acteur en trainings-acteur/ trainer ter ondersteuning van communicatie trainingen in de zakelijke dienstverlening en zorgsector, waarbij, in afgeslankte vorm, ook van theater sprake is.

   (Claudia)

Als zo’n 45 jaar kruip ik regelmatig in de huid van een ander. Van Hedda in “Zo eenvoudig is de liefde” (Lars Noren). In die van Blanche in “De tramlijn die verlangen heet” Tennessee Williams). En die van de dochter in “Nachtmoeder”  (Masha Norman) en Eva in “Doos vol kruimels” (Neil Simon).

Met groot genoegen kijk ik terug op de stukken die ik regisseerde, zoals: “Het moeizame liefdeleven van Atilla Galop” (Dimitri Frenkel Frank), “Dora Kremer”  (Herman Heijermans). “De Miraculeuze Come-Back van Mea L. Lohman” (Guus Vleugel en Ton Vorstenbosch) en de musical “Sneeuwwitje” in de bewerking van Jules Deelder.

Met Cora heb ik jaren toneelgroep Kwats, een groep spelers met een verstandelijke beperking, begeleid. Daar zijn ook heel bijzondere voorstellingen uit voort gekomen.

Naast spelen en regisseren geef ik ook cursussen ‘basisvaardigheden spel en improvisatie’ en presenteer ik modeshows en zangkoren.  En of dat niet genoeg is: ik bestuurde De Schijnwerper, het ATP, organiseerde eenakterfestivals en masterclasses met o.a Frans Strijaards, Carlos Garcia, Rudolf Lucier en Netty Blanken.

Door deze gehele periode heen speelde ik 25 jaar lang met poppen bij Pierrot en Trudy. Ieder jaar een nieuw stuk. Van ‘ridderes’ tot ‘de Prinses met de grote oren’. Bedenken, improviseren, vormgeven en spelen...

O ja, ik ben ook nog zeer druk als TFM-assistente.

En natuurlijk “Twee Hondjes”. Spelen in een opgemaakt bed...

   (Ans)

Ik was denk ik acht en zag Kitty Courbois spelen in een Griekse Tragedie (bleek achteraf) op onze zwart-wit TV en dacht: dat wil ik later ook!!

Dat niet iedereen gefascineerd is door toneelspelen begreep ik toen ook al: mijn oom Jurriën was op zijn stoel in slaap gevallen. Hoe was dat mogelijk bij zo’n adembenemende wereldprestatie!

Kortom, de lat ligt hoog! Geen snurkers in de zaal.

Op de middelbare school jaren lang voorzitter geweest van de Culturele Commissie. Ik bleef twee keer zitten omdat ik zelf op de planken staan of culturele dingen regelen echt veel leuker vond dan leren.

Na de middelbare school naar de Akademie voor Expressie in Utrecht. Maar dat is lang geleden. Jaren vol onderwijs, kunst, cultuur en communicatie.

En nu... Lekker spelen met Twee Hondjes: twee drama’s van de zee (De vis wordt duur betaald en Het geheim uit de Zee op het schip ‘Hoop doet Leven’ van de Goudse Zeekadetten), de festivalvoorstelling ‘Draaikonten’ (in mijn meest bizarre kostuum ooit, maar wacht tot je de nieuwe creaties van de ‘echte’ Ans ziet) en dan nu in ‘de Jetplane’.

De première van ‘Het Geheim uit de Zee’ was een belevenis. Er was een idee, er waren spelers en tot twee maanden voor de eerste voorstelling was er nog steeds geen tekst (en daar zat de zomervakantie nog tussen)

In Griekenland zijn Janjaap en ik gaan schrijven. Het stuk vloeide uit de pen en achteraf is dit stuk meer dan 50 keer gespeeld in huis-kamers, theaters, openplekken in een bos, op schepen en in tuinen.

Spelen (en helemaal bij Twee Hondjes) maakt mijn leven nog leuker dan het al is.

    (Emily)

Ik hou enorm veel van film, theater en toneel. Tot mijn grote geluk ben ik bijna 20 jaar geleden bij de Goudse Schouwburg als ouvreuse terecht gekomen. Hierdoor ben ik in de gelegenheid om veel verschillende voorstellingen te zien. Toneel consumeren is leuk, maar zelf spelen is nog leuker.

Ik kan het me nauwelijks nog herinneren, maar voordat ik bij de schouwburg terecht kwam heb ik enkele jaren toneel gespeeld bij toneelvereniging ‘het Voetlicht’. Daar ken ik Cora Pol van. Mijn hoogtepunt is, denk ik toch wel, het eerste toneelstuk waar ik een rol in had. Ik speelde de helft van de tweeling in ‘Het Spook van Canterville’, een komisch toneelstuk, met een prachtig decor. Mijn allereerste woorden die ik op het toneel voor publiek uitsprak waren: "Wat een mooie kandelaar" en die woorden bleven wel een halve minuut steken in mijn keel. Na deze rol was ik ondermeer dienstmeisje, minnares, dochter en in mijn laatste toneelrol was ik echtgenote van een psychiater die verschillende moorden op zijn geweten had in ‘Het Huis aan het Meer’.

Door een nieuwe baan in Spanje vertrok ik bij ‘het Voetlicht’. Twee jaar later kwam ik terug. Ik wilde wel weer toneel gaan spelen en ik deed auditie voor het gemeenschappelijke stuk van het ATP. Een ramp! Het ging zo slecht dat ik nadien geen poging meer gedaan heb om toneel te spelen, tot ik een half jaar geleden hoorde van het voornemen van Janjaap om ‘Waarom vloog je van ons heen in je Jetplane?’ te gaan spelen. Een hilarisch stuk dat ik een paar jaar terug heb gezien in de schouwburg.

Heel spontaan heb ik me opgedrongen aan Janjaap en nu mag ik samen met Nelie, Cora en Ineke wekelijks repeteren om in maart 2009 een voorstelling neer te zetten.

Ik vind het reuze spannend en hoop dat Janjaap een goede Emily van mij kan kneden.

  (Muziek Bewerking)

Na mijn studies ‘theorie der muziek’ bij Henri Delnooz, accordéon bij Jo Peeters aan het conservatorium in Maastricht en orkestdirectie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag bij Ed Spanjaard. Daarnaast kreeg ik  privélessen van Jacek Kaspszyk die chef-dirigent was van de London Symphonic Orchestra en begin jaren negentig chef-dirigent was van het Noord Nederlands Orkest.

Ik heb veel opera- en operetteproducties gedaan, van de operettes The Vagabond King via de Gondoliers en Der Bettelstudent tot La Pericole van Offenbach. En Opera’s als Nabucco van Verdi, Pierrot Lunaire van Schönberg en Les pêcheurs de perles van Bizet;

Naast opera en operette heb ik werken van o.a. Brahms, Beethoven, Haydn, Mozart, Moussorsky, en Jazzolets I en II van Seiber gedirigeerd.

Op accordeon speel ik vooral moderne werken. Het laatste werk was Spiegel Bilder van Isabel Mundry (stuk voor accordeon en klarinet).

In Seizoen 2005/2006 ben ik  aangetrokken als dirigent van een nieuw professioneel operettegezelschap De Nieuwe Nederlandse Operette (DNNO) voor haar eerste productie Der Vetter aus Dingsda van E. Küneke. Deze operette is in meerdere theaters - verspreid door heel Nederland - uitgevoerd.

Mijn eerste kennismaking met Twee Hondjes was in 2000 bij de première van ‘De Rode Urn’. Een hernieuwde kennismaking was het schrijven voor de accordeonmuziek bij ‘Het Geheim uit de Zee’ en uit deze samenwerking  komt het instuderen van de zes Denver songs voort.

   (Kleding)

Ik was 16 en mijn vriendin vroeg mij om bij toneel te komen. “We hebben daar zoveel lol”, zei ze. Daar ben ik besmet met het toneelvirus.

Eerst heb ik zo'n twintig jaar allerlei rollen gespeeld. Daarna ben ik cursussen gaan volgen, van elementair toneel tot regie.
 
Ongeveer vier jaar ben ik regie-assistente bij de Jeugdtheaterschool geweest.  In Stolwijk heb ik voor groep 8 van de basisschool de musical de Lion King geregisseerd en de kostuums ontworpen en gemaakt.
 
Op dit moment regisseer ik bij de Rederijkerskamer Excelsior een stuk van Haye van Heyden.
 
Voor "Twee Hondjes" heb ik de kleding ontworpen en gemaakt voor ‘Welke Dag is het Vandaag”, ‘Het Geheim uit de Zee’ en ‘Draaikonten’ en had ik een duidelijke ontwerp-vinger in de pap bij ‘De Vis Wordt Duur Betaald’ en ‘En Nu Even Wel’.

En natuurlijk ook weer voor deze productie. Meestal lukt het me vrij snel een beeld te krijgen voor de kleding die de spelers dragen. In deze voorstelling heeft de figuur ‘Ans’ me slapeloze nachten gegeven. Ik kan het nu niet uitleggen, maar als je haar ziet in het laatste deel zal je het volledig begrijpen. En als ik nou iets tegen Ineke zou hebben...
 
Het is mijn lust en mijn leven om creatief bezig te zijn.