Blog: Twee Hondjes & Trots op John

_{Geschreven door Walther Kok}

John,

Ik wist eigenlijk niet dat hij dood was. Natuurlijk, artiesten waarvan nog cassettebandjes bestaan zijn niet meer de jongste. Enige weken geleden (zie : vuilnisbak) diepte ik nog een bandje van hem op uit de vuilnisbak voor het sjieke De Witte in Den Haag. Het ging me om de muziek en niet om zijn leven. Nummers als "Thank God I'm a country boy" en "Take me home country roads" verdienen het immers niet om in de vuilverbranding te verdwijnen.

Enizins onverwachts kwam ik vanmiddag echter achter dat hij toch echt dood was. Bij een theatervoorstelling waarin 4 vrouwelijke fans zich voorbereidden voor hun tocht naar Aspen (Colorado) , voor een optreden op zijn eerste memorial. En bij memorials ben je meestal dood. Vandaar. Door de voorstelling weet ik intussen ook dat hij bij een vliegtuigongeluk om het leven is gekomen. En via Google ben ik er intussen achter dat dit al ruim 11 jaar geleden voor de kust van Californië is gebeurd. Daarmee is omdraaien in het graf waarschijnlijk niet meer mogelijk. Want dat zou hij ongetwijfeld willen doen wanneer hij de ambiances, waarin in Nederland nog aan hem gedacht wordt, in ogenschouw zou nemen. Met Sociëteit De Witte zou hij nog wel kunnen leven. De vuilnisbak voor het etablissement is natuurlijk andere koek. Om maar niet te spreken van het stapeltje waarop zijn bandje  bij mij terecht is gekomen : Corry, BZN en Piet Veerman. Die lagen immers ook in diezelfde vuilnisbak.

'Muziekpand 50' zou de haren van zijn rattekopje misschien ook niet direct recht overeind zetten. Tot hij erachter zou komen dat we hier te maken hebben met een piepkleine, voormalige voetbalkantine. In Gouda. Daarin repeteert tegenwoordig de muziekvereniging Caecilia. En omdat voor dergelijke verenigingen de subsidiestromen bepaald niet rijkelijk vloeien, verdienen zij een centje bij door deze kantine af en toe te verhuren. Zoals vandaag aan "Twee Hondjes', Uit en Thuis Theater in Gouda (www.tweehondjes.com). Dit gezelschap speelt op locatie. Werkelijk elke locatie, zoals ik vanmiddag ontdekte. De e-mail die wij als reserverende bezoeker tevoren ontvingen, deed dit al enigzins vermoeden. "Muziekpand 50 ziet er niet als een theater uit, je rijdt er zo voorbij. Daarom een foto van hoe het er uit ziet in het donker". Die foto bij nacht had, na het onvermijdelijke fotoshoppen, nog een enigzins romantische uitstraling. Wij moesten er echter overdag naar toe. Ik kende mezelf onmiddelijk het maximale aantal van vier punten toe op de ranglijst van 'Je moet toch echt alles verduren'. Temeer daar we de waarschuwing hadden gekregen dat voorafgaande aan de voorstelling de toiletten niet gebruikt konden worden. Die dienden namelijk als kleedkamer voor de vier dames. Gelukkig kon ik me nog net invechten in het chemische toilet dat voor de grootste aandrang buiten was neergezet.

Maar eerlijk is eerlijk. Daarna was het met onze ellende gedaan. We werden vergast op een vermakelijke  klucht, waarin op de tonen van John's hits niets bleek wat het leek en hun ellende steeds maar groter werd. Ontluikende lesbische liefde werd wreed doorkruist door een alles verzengende hetero-relatie. Het voor veel geld aangeschafte brokstuk van het neergestorte vliegtuig bleek in werkelijkheid het afgebrande restant van een Kip-caravan. Het beloofde steroptreden als openingact op het Aspenmemorial tenslotte bestond alleen in de waanwereld van de leidster van het illustere viertal. Uit haar slotwoorden konden we evenwel opmaken dat ze gewoon opnieuw zou beginnen. Heel modern : met een beweging 'Trots op John'. Ik vind alles best. De opbrengst ging tenslotte nog naar een goed doel op Flores. Bovendien is de emotionele waarde van mijn John Denver platen (www.johndenver.com) na deze middag enorm gestegen. Zelfs wanneer de beweging 'Trots op John' uiteindelijk niks wordt,  ga ik nu toch een nieuwe pick-up aanschaffen. Eén keer vuilnisbak is voor John wel genoeg.

Walther