Ineke Volbeda

   (Ans)

Ik was denk ik acht en zag Kitty Courbois spelen in een Griekse Tragedie (bleek achteraf) op onze zwart-wit TV en dacht: dat wil ik later ook!!

Dat niet iedereen gefascineerd is door toneelspelen begreep ik toen ook al: mijn oom Jurriën was op zijn stoel in slaap gevallen. Hoe was dat mogelijk bij zo’n adembenemende wereldprestatie!

Kortom, de lat ligt hoog! Geen snurkers in de zaal.

Op de middelbare school jaren lang voorzitter geweest van de Culturele Commissie. Ik bleef twee keer zitten omdat ik zelf op de planken staan of culturele dingen regelen echt veel leuker vond dan leren.

Na de middelbare school naar de Akademie voor Expressie in Utrecht. Maar dat is lang geleden. Jaren vol onderwijs, kunst, cultuur en communicatie.

En nu... Lekker spelen met Twee Hondjes: twee drama’s van de zee (De vis wordt duur betaald en Het geheim uit de Zee op het schip ‘Hoop doet Leven’ van de Goudse Zeekadetten), de festivalvoorstelling ‘Draaikonten’ (in mijn meest bizarre kostuum ooit, maar wacht tot je de nieuwe creaties van de ‘echte’ Ans ziet) en dan nu in ‘de Jetplane’.

De première van ‘Het Geheim uit de Zee’ was een belevenis. Er was een idee, er waren spelers en tot twee maanden voor de eerste voorstelling was er nog steeds geen tekst (en daar zat de zomervakantie nog tussen)

In Griekenland zijn Janjaap en ik gaan schrijven. Het stuk vloeide uit de pen en achteraf is dit stuk meer dan 50 keer gespeeld in huis-kamers, theaters, openplekken in een bos, op schepen en in tuinen.

Spelen (en helemaal bij Twee Hondjes) maakt mijn leven nog leuker dan het al is.